رحمت خدا

مقام معظم رهبري در جلسه چند روز قبل با سران و مسئولان دو قوه فرمودند: شرايط كنوني كشور مانند كاميوني است كه در هواي برفي در حركت به سمت قله است،‌نه مي شود ويرا‍ژ داد ونه ترمز كرد،‌اگر به اختلافات ادامه دهيد خيانت كرده ايد،‌ «اگر در قیامت خداوند از من بپرسد چه کردی؟ من می‌گویم که کسی جز این‌ها را نداشتم.»

متاسفم برای کسانی که دم از ولایت می زنند و به اندازه ی ارزنی برای فرمایشات مقام ولایت ارزش قائل نیستند. روی سخن با دو طرف ماجراست؛ محمود احمدی نژاد و علی لاریجانی...

بعد از یه وقفه حدوداً 6 ماهه باز هم اومدم! تو این مدت چه اتفاق هایی که نیفتاد!

راستش نه حوصله آپ کردن داشتم نه فرصتش رو. اما توی این چند روز که دنبال وام ازدواج (بله درست خوندید، ازدواج!!!) افتادم یه چیزی بدجوری رو قلبم سنگینی میکنه. فقط کافیه یه سر به سایت تسهیلات ازدواج بزنید تا متوجه بشید چی میخوام بگم.

وقتی استان محل سکونت رو انتخاب میکنید لیستی از بانک های دارای اعتبار ظاهر میشه که شما باید به "دلخواه" یکی رو انتخاب کنید. خوزستان رو که انتخاب کنین شما مجبور خواهید بود به "دلخواه" فقط پست بانک رو انتخاب کنین!! تازه به شرط اینکه فقط صبح به سایت مراجعه کنین و اگر از ساعت ۱۱ به بعد مراجعه کنین با پیغام دلنشین "هیچ موردی یافت نشد" مواجه میشین.

البته این داستان فقط مختص خوزستان بخت برگشته عزیز نیست. با تقریب 95% همه ی استانهای کشور به همین درد دچار هستند.

حالا درد من چیه؟؟

فقط کافیه استان تهران رو انتخاب کنین. اونجاست که تفاوت دو لغت "اجبار" و "دلخواه" رو متوجه میشین. فقط اسم بانک تات تو لیستشون نیست که یحتمل اون هم به خاطر سلب امتیاز و منحل شدن این بانک باشه!!!

تازه منه ساده لوح خوشحال و مسرور از اینکه بانک مرکزی اعلام کرده بانک ها در صورت وجود اعتبار میتونن تا سقف 5 میلیون به هر یک از زوجین وام بدن!!!

حالا میفهمم چرا پایتخت نشینان عزیز فکر میکنن صاحب ایرانن. رای اونها، نظر اونها، خواست اونها، خواست ایرانه. حالا معنی شهروند درجه 1 و درجه 2 رو خوب متوجه میشم. وقتی میبینم 90 درصد اعتبارات واسه مرکز و 10 درصد باقی مانده هم توی جیب خاوری ها...

به کجا داریم میریم ما...

سلام.

بالانوشت ۱: پیشاپیش سال نو مبارک.

بالانوشت ۲: به دلایل نامعلوم نام کاربری و رمز عبورم به کل مسدود شده بود. به هیچ وجه نمیتونستم وارد بشم. برا همین نتونستم به روز بشم!

اگر یه چرخ توی وبسایتهای اونوری ها بزنید یک خبر چشم شما رو میگیره. "تحریم فیلم قلاده های طلا"

فیلمی که به گفته ی ابوالقاسم طالبی، کارگردان اون، اگر کسی با دید مصلحانه به اون نگاه کنه قطعاً ازش خوشش خواهد اومد. خواه اینوری باشه یا اونوری.

در متن پست سایت بالاترین خطاب به امین حیایی که نقش یک نفوذی وزارت اطلاعات در راهپیمایی ها رو ایفا میکنه اومده: آقای امین بی حیا، حالا دیگه با پوشیدن تی شرت سبز قصد خراب کردن این حرکت رو داری و میخوای طرفداران جنبش سبز رو یک عده جاسوس انگلیس نشون بدی؟

این لفظ نشون میده که اونها حتی داستان این فیلم رو هم نمیدونن چه برسه به اینکه اون رو دیده باشن. حتی نمیدونن نقش امین حیایی توی فیلم چیه که اینطور باهاش برخورد میکنن.

در ادامه اظهار داشتند که آقای طالبی لقب سیاسی ترین فیلم تاریخ ایران رو برای این فیلم برگزیده. این در حالیه که خود ایشون بارها گفتند که این لقبیه که رسانه ها و مطبوعات به قلاده های طلا داده اند.

این نوع برخورد اونها نشون میده که چقدر از برخورد با واقعیت ها هراس دارند و تاب شنیدن یک سخن مخالف رو ندارند.

عمو سوداگر ۱۰ دقیقه پیش رفت...

اشک امان رو بریده.

از زمانی که خودم را شناختم، او را با پدرم دیدم. خانواده اش را با خانواده ام دیدم. آنقدر نزدیک او را عمو صدا میکردیم. همیشه این حرفی که به من میزد یادم خواهد ماند: "دا باروووون!!". باید دزفولی باشی تا بدانی یعنی چه.

بهت زده بودم. تماس گرفتم با پدرم، دزفول بود، صدایش می لرزید. فقط یک کلمه گفت و قطع کرد: قلبش...

مسئولیت های متعددش در نظام در قالب این پست نمیگنجد. اوایل جنگ از مسئولیت اطلاعات عملیات لشکر ۷ خوزستان بگیر تا همین آخری رئیس پژوهشکده دفاع مقدس.

چه جمعه ی بارانی ست امروز...

مغناطیسی هدیه می دهند؟؟؟؟

به گزارش جهان، او از دیدار شب گذشته خود با خانواده این شهید 32 ساله خبری 2 خطی اما تکان دهنده بیرون آورد.  نجف زاده این خبر را در مطلبی با عنوان "با گذشت این همه روز..." در وبلاگش منتشر کرده و نوشته است: خبرنگاری یادم رفت وقتی دیشب فهمیدم پسر چهار ساله شهید مصطفی احمدی روشن، هنوز خبر ندارد پدر را شهید کرده اند. پسر را فرستادند خانه خاله، سراغ بابا را نگیرد...

سلام.

امروز حرکت زشت یک آدم جا افتاده و به قول معروف فهمیده باعث شد به یاد این متن بیوفتم. بدون مقدمه اون رو برای شما می گذارم. شاید تلنگری باشه برای مقداری تامل و تامق در رفتار روزمره مون...

بیائیم نخندیم ...

به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید ارباب، نخند!

به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمی خری، نخند!

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چند ثانیه ی کوتاه معطلت کند، نخند!

به دبیری که دست و عینکش گچی ست و یقه ی پیراهنش جمع شده، نخند!

به دستان پدرت، به جارو کردن مادرت، به راننده ی چاق اتوبوس، به رفتگری که در گرمای تیر ماه کلاه پشمی به سردارد، به راننده ی آژانسی که چرت می زند، به پلیسی که سر چهار راه با کلاه صورتش را باد می زند، به جوانی که قالی پنج متری روی کولش انداخته و در کوچه ها جار می زند، به بازاریابی که نمونه اجناسش را روی میزت می ریزد، به پارگی ریز جوراب کسی در مجلسی، به پشت و رو بودن چادر پیرزنی در خیابان، به زنی که با کیفی بر دوش به دستی نان دارد و به دستی چند کیسه میوه و سبزی، به هول شدن همکلاسی ات پای تخته، به مردی که در بانک از تو می خواهد برایش برگه ای را پر کنی، به اشتباه لفظی بازیگر نمایشی، ... نخند، نخند که دنیا ارزشش را ندارد...

که هرگز نمی دانی چه دنیای بزرگ و پر دردسری دارند آدم هایی که هر کدام برای خود و خانواده ای، همه چیز و همه کسند...

آدم هایی که براي زندگي تقلا می کنند، بار می برند، بی خوابی می کشند، کهنه می پوشند، جار می زنند، سرما و گرما را تحمل مي كنند، و گاهی خجالت هم می کشند... خیلی ساده... نخند دوست من! هرگز به آدم ها نخند. خدا به این جسارت تو نمی خندد؛ اخم می کند... به پوزخند آدمی به آدمی دیگر!

۹ دی روز ۲ دسته از آدمهاست.

کسایی که کوه ادعا بودند و هیچ نمی فهمیدند و کسایی که هیچ ادعایی نداشتند و کوه فهم و شعور بودند.

گروه اول چه زیبا رسوا شدند و گروه دوم چه زیبا سر افراز.

در رسوایی و سر افرازی این دو گروه یک وجه اشتراک وجود داشت. خون حسین ابن علی (علیه السلام).

سالروز حماسه ۹ دی مبارک...